‘Zeg dat je dokter bent!’

Zondagmiddag, Grand Prix Jumping (1m40) op een groot internationaal concours bij ons op de manege. Terwijl we onder een strakblauwe hemel en een zalige najaarszon teruglopen van de wei komt een vriendinnetje van mijn dochter met de mededeling dat er iemand van haar paard is gevallen: ze kermt van de pijn! Mijn eerste gedachte: ABC zit wel goed.

De EHBO’ers komen aangesneld, er wordt een deken over de vrouw heen gelegd om haar warm te houden en twee mensen beginnen tegen haar te praten: wat is er gebeurd? Ik bedenk me dat ik moet gaan helpen. Maar wat moet ik dan zeggen? Goedemiddag, ik ben Sophie, ik ben PA?

Ik zie de vraagtekens al in hun ogen. Maar ja, wat zeg ik dán? Ik ben een BIG-geregistreerde zorgprofessional die zelfstandig bevoegd is om… nee, da’s niet handig in een noodsituatie. Ik twijfel, denk dat ze wel in goede handen is, maar wil eigenlijk ook gaan helpen. Mijn dochter geeft me een por en zegt: ‘Mama, ga ernaartoe, zeg dat je dokter bent en help die mevrouw, straks doet de EHBO iets fout! Goed punt, denk ik. Ik stap dus op het groepje af en kondig mezelf een beetje schuchter aan als… dokter. Dat voelt niet goed, maar meteen is het duidelijk: ik krijg nu de leiding. De EHBO’er die met 112 belt verzucht: ‘Gelukkig, er is nu een dokter bij die ons gaat helpen!’

Intussen verliest de ruiter haar bewustzijn en trekt bleek weg.
De EHBO’er probeert haar bij te brengen door tegen haar wang te tikken, waardoor haar hoofd beweegt. Ik sommeer haar hoofd te
stabiliseren en niets te bewegen. ‘En houd de tijd in de gaten a.u.b. Zeg tegen de centrale dat er NU een ambulance moet komen,
graag vanaf het pad, zonder sirene, anders slaan alle paarden op hol. Iedereen doet wat ik vraag. De andere ruiters stappen een beetje verweesd door de bak, en uit mijn ooghoek zie ik steeds meer mensen komen kijken. Ramptoeristen…

Ik check haar ademhaling en pols en na het toedienen van wat pijnprikkels komt de vrouw – na bijna vijf minuten, die eindeloos lijken te duren – bij. Haar kleur is goed, pupillen niet verwijd, ze reageert adequaat op vragen… oef.

De politie arriveert en we horen de traumahelikopter overvliegen. De ruiters worden uit de bak gehaald en de politie vraagt iedereen die niet nodig is weg te gaan. Dat doen sommigen met ongepaste tegenzin.

Als de ambulancebroeders arriveren, draag ik patiënte over. Wat fijn dat er een dokter bij was… nou ja, nee, ik ben eigenlijk PA… zucht. Ik vraag of mijn hulp nog nodig is en zet een stap opzij. Infuus wordt geprikt, saturatie en bloeddruk gemeten… ik krijg een compliment voor mijn complete overdracht. Er staan nog steeds mensen te kijken, ze zeggen : ‘U stond er toch ook naast?’ ‘Ja, maar ik ben… zucht.’

Lastige situatie. Ik ben geen dokter, wil me daar ook niet voor uitgeven, maar in een noodsituatie heb ik geen tijd om uit te leggen wat een PA is en doet en mag en kan. Mijn neef die in Canada woont, liet me eens weten dat het daar ook jaren heeft geduurd voor de term PA bekend genoeg was, zodat je geen uitleg hoeft te geven. Ik trek me daaraan op en hoop dat over tien (?) jaar niemand nog raar opkijkt als je zegt dat je PA bent. En ondertussen hoop ik dat alles goed komt met de onfortuinlijke ruiter, terwijl ik prachtig gespierde paarden over 1m40 zie springen. •

Sophie Benoy – De Keuster

Physician assistant, Regionaal Reuma Centrum, Máxima Medisch Centrum

sophie@benoy.nl

 

1 Reactie

  1. Bas Bossink

    Wat een prachtige beschrijving van het ‘probleem’ waar velen van ons mee kampen. Je bent geen dokter en wil ook niet als zodanig benoemd worden. Maar ja, in gevallen zoals hierboven beschreven maakt wel gelijk duidelijk waar toe je als PA in staat bent. Ik denk (en hoop) dat ik in een dergelijk geval ook ‘dapper’ genoeg ben om naar voren te stappen en mijzelf dan maar te introduceren als dokter. Welke implicaties heeft dat eigenlijk als achteraf, om welke reden dan ook, verwezen wordt naar jou en dat jij de verwachting hebt geschapen een dokter te zijn? Leuke vraag voor onze jurist?

Uw reactie

Velden voorzien van een * zijn verplicht

Nieuwsbrief

Mis niets meer en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen binnen de NAPA.

Contact opnemen?