Van doorzetten naar overgeven en loslaten. Van zorgen voor anderen naar zorgen voor mijzelf. Mijzelf centraal stellen, dat is nieuw. Van huis uit ben ik een doorzetter, niet mauwen, niet opgeven. Ik kon voorheen wel goed mijn grenzen aangeven, maar deze klachten, deze wereld was nieuw voor mij. De neiging om door te gaan, op een iets lager pitje, was groter. Totdat mijn batterij helemaal leeg was.

Na een griepje in augustus, had ik de maanden erna steeds minder energie. Werken was een opgave en eenmaal thuis lag ik gesloopt, rillend en met onder een deken op de bank. Bezoekjes aan de huisarts leverden niets op. Zou het dan longcovid zijn? 

In overleg met mijn manager, meldde ik mij 50% ziek. Ik vind mijn werk leuk, dat geeft toch positieve energie? Maar ook de halve dagen hield ik niet vol. Uiteindelijk nam ik contact op met mijn manager. Ik stelde voor om een paar dagen vrij te nemen en dan de week erna 25% te gaan werken. Ik dacht: ‘wat moet ik de hele dag thuis?’ 

Op advies van mijn manager meld ik mij toch volledig ziek. Met het idee dat als ik mij volgende week wat beter voel, ik weer kan gaan werken. Direct na de ziekmelding valt er een last van mij af. Het verantwoordelijkheidsgevoel lag blijkbaar zwaar om mijn schouders.

Als ik later tegen een vriendin vertel hoe die ziekmelding verliep, realiseer ik mij hoe belachelijk het klinkt. We lachen er samen om. Mijn hoofd wil van alles, maar mijn lijf roept keihard: ‘STOP!’ 

In de maanden erna zoek ik naar een balans tussen wandelen, ademhalingsoefeningen en rust, veel rust. Ik start met yoga. Er gaat een wereld voor mij open. Ik leer over energiebanen, shakra’s en ik snap er de helft niet van. Het dwingt mij wel om te luisteren naar mijn lichaam.

Waar ik voorheen intensieve gesprekken voerde met familieleden en bewoners, heb ik nu vaak moeite om een gesprek te volgen. Ik heb graag rust, stilte om mij heen. Zo weinig mogelijk prikkels. Ondertussen is het druk in mijn hoofd. Ik voer hele discussies met mijzelf: ‘Heb ik teveel gedaan? Kan die afspraak doorgaan of ga ik dan (weer) over mijn grens?’ Dit zijn geen helpende gedachten. Ze slurpen het kleine beetje energie dat ik heb op.

Als ik alles wat in mijn hoofd rondtolt eens opschrijf, zou dat ruimte geven? Sinds een jaar of acht, heeft het schrijven van blogs mij steeds geholpen om indrukwekkende praktijksituaties te verwerken. Misschien is schrijven nu ook helpend om mijn gedachten te ordenen? 

Ondertussen zijn we al ruim een half jaar verder. Er is meer rust in mijn hoofd. Soms is er een paar dagen een balans en voel ik mij best oké. Het is een begin, maar de balans is erg wankel. Ondertussen draait de wereld om mij heen door. Familieweekend, filmavond, etentjes zonder mij. Het is of mijn leven stil staat terwijl de rest verder gaat. In mijn kleine wereldje leer ik meer te genieten van kleine dingen. Een nieuw bloemetje langs mijn wandelroute. Het geruis van de zee, een rustig terras. En onze tuin, die floreert onder mijn aandacht.

tekst:  Hester Gerritsen-van den Berg, PA ouderengeneeskunde, ZZG Zorggroep Nijmegen
contact: h.gerritsen@zzgzorggroep.nl
bron: NAPA Magazine, nr. 27, najaar 2025