Vera Botter en Susette Keijzer starten aan het tweede studiejaar van de MPA-opleiding aan de Hogeschool Utrecht. Elke maand schrijven ze elkaar een brief over hun studie en hun drukke levens.
Ha Vera,
Hoe gaat het met jou? We hebben zo’n twee maanden zomervakantie gehad en ze zijn omgevlogen! Deels natuurlijk omdat ik vakantie heb gehad, maar ook omdat ik mijn neurologiestage al achter de rug heb. De stage was intensief, maar het specialisme heeft mij positief verrast. Ik kan dan ook niet wachten tot deze module aan bod komt. Hoe was jouw ervaring op de afdeling neurologie?
We gaan weer beginnen aan de opleiding en ik heb er zin in! Vooral in de leerlijnen Kennis en Farmacologie. Binnen de leerlijn Kennis vind ik vooral de snijzaal ontzettend interessant en beeldend. Hoewel we daar per keer maar ongeveer een uur zijn, vind ik het menselijk lichaam buitengewoon fascinerend. Juist het daadwerkelijk kunnen vasthouden en bekijken van delen van organen en botstructuren, en het zien en voelen van bijvoorbeeld zenuwen en bloedvaten, helpen mij enorm om de anatomie beter te begrijpen. Wat mij betreft zouden deze lessen best wat langer mogen duren.
Het daadwerkelijk kunnen vasthouden en bekijken van delen van organen en botstructuren, en het zien en voelen van zenuwen en bloedvaten, helpen mij enorm om de anatomie beter te begrijpen.
Ook de farmacologielessen vind ik echt van toegevoegde waarde. De combinatie van casuïstiek, verdieping in het ziektebeeld en de farmacologische behandeling, zorgt ervoor dat ik in de dagelijkse praktijk hier veel bewuster mee bezig ben. De ontwikkeling rondom het vastleggen en onderzoeken van je DNA-profiel met bepaalde Cyp enzymen zijn interessant, het zorgt ervoor dat je anders naar medicatie kijkt wanneer het niet afdoende werkt. Ook tijdens mijn stage op de afdeling neurologie ben ik hiermee geconfronteerd, het onderzoeken van de CYP 2C19 m.b.t. tot het voorschrijven van clopidogrel bij herseninfarct.
Verder ben ik nieuwsgierig naar iets wat jij vanuit de eerste lijn waarschijnlijk heel anders ervaart dan ik vanuit het ziekenhuis. Bij patiënten die opgenomen zijn geweest, zie ik regelmatig dat er in de ontslagbrief aan de huisarts wordt gevraagd om bepaalde zaken verder op te volgen. Denk bijvoorbeeld aan het controleren van de nierfunctie, of het zo nodig starten of aanpassen van bloeddrukmedicatie bij aanhoudende hypertensie.
Ik weet niet zo goed hoe dit precies in de huisartspraktijk gaat en wordt ervaren. Vooral omdat er duidelijke signalen in de eerstelijnszorg zijn dat er een hoge werkdruk is. Daarom ben ik benieuwd naar jouw perspectief: hoe ervaar jij dit soort verzoeken vanuit het ziekenhuis? Is de overdracht doorgaans werkbaar, of levert dit juist extra druk op? En wat speelt er op dit moment volgens jou vooral binnen de eerste lijn, waar ik in de tweede lijn van kan leren?
Liefs,
Susette
Lees de voorgaande brieven bij Briefwisseling.





Reacties
Log in en reageer