Lieve Susette,

Dit is de eerste brief die ik aan je schrijf, het voelt als een bijzonder moment zo midden in deze drukke periode. We hebben net de toets van module 3 ‘Chirurgie’ achter de rug aan de Hogeschool Utrecht. Op dit moment is mijn stage op de de afdeling chirurgie afgelopen en ben ik direct begonnen met mijn stage op de spoedeisende hulp van het Maasstad ziekenhuis. Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin. Het team van de afdeling chirurgie/seh is warm en betrokken en de begeleiding is fijn. Het is zo’n plek waar je je gezien voelt en waar je echt de ruimte krijgt om te leren en jezelf te ontwikkelen.

Ik merk dat ik steeds meer in mijn nieuwe rol als toekomstig Physician Assistant groei. De stages voelen als een mooie kans om verder te groeien en te werken aan kennis en minder onzekerheid. Al ben ik ook wel weer toe om terug te keren naar mijn eigen leerwerkplek in de huisartsenpraktijk. Het is ook weer een fijn om in je eigen ritme te komen en je niet in alle mogelijke bochten te moeten wringen om de kinderen naar de opvang te brengen of überhaupt oppas te hebben. 

We hebben er nu drie toetsen opzitten en de vierde toets is nog ver weg. Het einde van leerjaar één begint in zicht te komen. Ik krijg wel even stress van al die dingen die we nog moeten gaan afronden, zoals de mondelingen farmacotherapeutische opdracht en 360 graden feedback opdracht.

De docenten helpen ons echt door het eerste jaar heen! Ze helpen ons elke keer weer herinneren wat er eventueel nog gedaan moet worden en steunen ons altijd bij de toetsen. Het is een rollercoaster die af en toe wat afremt en je vervolgens weer afvuurt. En wat hebben we al veel leuke momenten meegemaakt!

Een tijdje geleden heb ik voor de tweede keer de ‘huisartsenlint-dagen’ gehad. Dit keer op de HAN in Nijmegen. Samen met een groepje studenten, die net als ik een leerwerkplek hebben in de huisartsenpraktijk. We zijn daar blijven slapen omdat het anders best een flinke reis zou zijn. Het was ontzettend gezellig, maar ook erg vermoeiend.

Het blijft een uitdaging om alles in balans te houden, mijn kinderen van bijna 2 en 4 missen mij soms enorm. Ze willen niet dat mama naar school gaat. Mijn vriendinnen vragen wanneer ik weer eens kan afspreken en mijn man probeert op alle vlakken bij te springen, maar werkt zelf in een vijfploegenrooster.

Al met al blijft het een uitdaging, maar tot nu toe is het gelukt! Ik kijk enorm uit naar de zomer, naar de festivals die gepland staan en tijd met mijn gezinnetje. De momenten waarop alles even stil mag staan en ik gewoon kan genieten. Dat vooruitzicht geeft rust!

Voor nu nog even doorzetten, stap voor stap. We zijn op de goeie weg! 

Liefs,
Vera 

Lees hier de eerste brief!