Bruut trekt mijn werkgever de stekker uit mijn toekomst

Bruut trekt mijn werkgever de stekker uit mijn toekomst

Aréke van Gent

Weg opleidingswerkplek – en nu?

docent anatomie en pathologie aan MBO Utrecht
arekevangent@mac.com

Na een succesvolle sollicitatie kan ik aan mijn opleiding tot physician assistant beginnen.
Bij de start zegt de docent dat bijna iedereen de opleiding haalt; een enkeling valt uit door persoonlijke omstandigheden. Met enige stelligheid weet ik dat ík dat in ieder geval niet zal zijn. Ik geef niet op. Ik ga dit gewoon halen. Ik kijk om me heen en zie boven de hoofden van al mijn medestudenten eenzelfde wolkje hangen. Energie stroomt vanuit alle kanten de goede richting op. Gedreven, dat ben ik. Een portie geluk heb ik niet eens nodig. Geen enkele persoonlijke omstandigheid zal mij in de weg staan.
Alle veranderingen heb ik doorgenomen en dichtgetimmerd. De verdeling in ons gezin moet anders worden. De kinderen moeten meer gaan helpen. De afstand naar het nieuwe werk ga ik overbruggen met fiets en trein. Huiswerkproblemen voor de kinderen worden opgelost met externe huiswerkbegeleiding. De oudste gaat naar een nieuwe opleiding, de jongste naar de brugklas. Alle scenario’s zijn doorgenomen en het zal goedkomen.
Alle scenario’s, op één na dan…
Na twee maanden wordt een onvoorzien scenario bewaarheid. Mijn werkgever trekt bruut de stekker uit mijn toekomst. De opleidingswerkplek kan of wil me niet meer opleiden. Het kost te veel tijd. Het kost meer moeite dan gedacht. Of ik heb te veel gevraagd. De oorzaak ligt allicht in het midden, bij mij en bij de opleider. In ieder geval stopt hier de werkomgeving.
Diep teleurgesteld door deze plotselinge actie kom ik erachter dat ik voor alle mogelijke problemen een oplossing in een laatje heb gelegd, maar het laatje met de oplossing voor ‘geen werkplek’ blijkt leeg. Ik was toch zo gedreven? Ik was toch diegene die het gewoon zou halen? Van mijn medestudenten en de docenten hoor ik dat ze me een typische physician assistent vinden. En toch kan ik niet verder. Ineens mis ik een platform waar opleidingswerkplekken en werkzoekenden elkaar kunnen vinden. Want na een aantal sollicitatiegesprekken zonder resultaat wordt steeds duidelijker dat ik dan toch ga horen bij dat kleine percentage dat de opleiding niet haalt.
Hier had ik niet op geanticipeerd. Hier had ik geen antwoord op. Hiervoor zet ik graag mijn joker in, of toch een portie geluk…
Het theoriegedeelte van het eerste jaar maak ik af. En dan houdt ook dat op. Na veel plezier met medestudenten en een hoop kennis rijker sta ik op een weggetje. Het lijkt dood te lopen. Maar ik moet verder. Ik zet nog één stapje en ineens zie ik een klein paadje. Deze weg loopt niet dood: een prachtig pad openbaart zich voor mij. Een pad van anatomie en lesgeven. Ik huppel het paadje op, voel me blijer dan ooit. Zo mooi heb ik werken nog niet eerder gezien. De hele weg was niet voor niets. Twee maanden later word ik aangenomen als docent anatomie voor de opleiding verpleegkunde. Wat een geluk! •

Dit artikel in pdf

Uw reactie

Velden voorzien van een * zijn verplicht

Nieuwsbrief

Mis niets meer en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen binnen de NAPA.

Contact opnemen?