Hoofdredactioneel: PAxit of fix it?

Huisartstekorten, de wachttijden in de gezondheidszorg– de kranten staan er vol van ook de Tweede Kamer lijkt niet onberoerd: de AO’s over deze thema’s wisselden elkaar de afgelopen tijd in rap tempo af. Een simpel recept voor dé aanpak van deze problematiek is niet in zicht. Maar als directeur van een beroepsvereniging van professionals die het bewijs zijn dat taakherschikking werkt, zeg ik volmondig dat taakherschikking een belangrijke rol kan vervullen. De politiek steunt deze gedachtengang. Alleen het handen en voeten geven hieraan moet volgens de politiek in het veld gebeuren. Als onderdeel van ‘het veld’ zet NAPA zich daar dagelijks voor in. Er zijn flinke stappen gezet. De Physician Assistant (kortweg PA) begint behoorlijk ingeburgerd te raken in het Nederlandse landschap en de meerwaarde wordt steeds beter zichtbaar. De eerste raming van het Capaciteitsorgaan laat mooie trends zien. Daar mogen we in Nederland best trots op zijn. De komende jaren zijn PA’s hard nodig in zowel de medische specialistische zorg, maar vooral ook in de huisartsenzorg en de ouderenzorg. We laten in dit nummer weer inspirerende praktijkvoorbeelden zien!

Maar zijn we er dan? We zijn op de goede weg, maar de positie van de PA op de werkvloer verdient nog de nodige aandacht. Het is tijd dat het veld gaat werken aan ‘behouden van de juiste professional op de juiste plek’. Want wie A zegt, moet B zeggen. Het omarmen van deze nieuwe beroepsgroep betekent namelijk ook de waardering geven voor een volwassen beroepsprofiel, en het bieden van een ontwikkelperspectief. Helaas moet ik constateren dat een steeds groter wordende groep PA’s actief op zoek gaat naar een nieuwe werkplek, omdat zij op hun werkplek onvoldoende gewaardeerd worden. Hoe is deze PAxit te voorkomen? Volgens mij door tijdig betere arbeidsvoorwaarden te creëren. Het gaat vaak niet alleen om een beter salaris, maar ook om secundaire arbeidsvoorwaarden, ontwikkelingsmogelijkheden en een stem binnen de organisatie. Ik vraag mij oprecht af hoe het kan dat PA’s nog veel te vaak niet de waardering krijgen die hen recht doet – zeker als je ziet dat onderzoek uitwijst dat de PA de verwachting waarmaakt dat de kwaliteit die een PA levert minimaal gelijk is aan die van een arts. Het begint met de wijze waarop functieomschrijvingen tot stand komen. In plaats vanuit de rol, taken, verantwoordelijkheden en noodzakelijke expertise het profiel op te bouwen wordt gewerkt vanuit het functiewaarderingskader waarbinnen de functie moet passen. De functiewaardering laat dan ook veel te wensen over en de onderhandelingen die de PA’s soms moeten voeren voor een scholingsbudget vind ik echt beschamend. Gelukkig weten PA’s de weg naar NAPA te vinden zodat we kunnen ondersteunen in deze moeizame processen.

Waarom hard roepen dat we mensen vooral moeten inspireren en stimuleren om in de zorg te werken, als er aan de andere kant weinig wordt gedaan om mensen te behouden? Is dat niet dweilen met de kraan open? Er is nog een flinke brug te slaan tussen het politieke debat en de werkvloer waar ‘het allemaal gebeurt’. Ook hier geldt wat mij betreft ‘beter voorkomen dan genezen’. Dus beste ‘veldpartijen’ wees er op tijd bij, voorkom PAxit en fix it!

Bron: NAPA Magazine nr 16

Nieuwsbrief

Mis niets meer en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen binnen de NAPA.

Contact opnemen?