Op 7 juli promoveerde PA Anesthesiologie Marloes Homberg aan de Universiteit Maastricht. In haar proefschrift ‘Optimizing procedural sedation and analgesia: from patient selection to post-procedural care’ onderzocht ze hoe procedurele sedatie en analgesie (PSA) buiten de operatiekamer verder kan worden verbeterd. Marloes werkt als PA Anesthesiologie in het MUMC+.

Voor haar promotieonderzoek richtte Marloes zich op patiënten die diepe sedatie kregen tijdens een katheterablatie voor boezemfibrilleren of een thermische ablatie van levertumoren. Ze onderzocht hoe procedurele sedatie en analgesie (PSA) buiten de operatiekamer verder verbeterd kan worden. Veiligheid, complicaties en patiëntcomfort stonden daarbij centraal.

Bij ablatie voor boezemfibrilleren bleken respiratoire complicaties regelmatig voor te komen. Verschillende patiëntkenmerken waren geassocieerd met een hoger risico, waaronder een grotere nekomvang, meer visceraal vet, vermoeidheidsklachten, OSAS en COPD. Ook een langere sedatieduur hing samen met een hoger risico op respiratoire complicaties. Het gebruik van high-flow nasale zuurstof (HFNO) bood hierbij geen duidelijk voordeel ten opzichte van conventionele zuurstoftoediening.

Ook keek Marloes naar pijn na thermische ablatie van levertumoren. 42,7% van de patiënten had na deze behandeling matige tot ernstige pijn. Vooral patiënten met angst- of depressieve klachten, patiënten die psychofarmaca gebruikten, patiënten met chronische pijn, vrouwen en jongere patiënten hadden een verhoogd risico op hogere pijnscores. Opvallend was dat de kenmerken van de tumor niet gerelateerd waren aan de mate van pijn.

De resultaten laten zien dat PSA buiten de operatiekamer veilig en effectief kan worden uitgevoerd, maar dat een patiëntgerichte aanpak belangrijk is. Verdere verbetering ligt volgens het onderzoek vooral in betere patiëntselectie en risico-inschatting, adequaat luchtwegmanagement en het voorkomen en behandelen van postprocedurele pijn. Goede multidisciplinaire samenwerking is daarbij essentieel.

Marloes kijkt terug op een intensief, maar vooral leerzaam promotietraject. Het combineren van promotieonderzoek met haar klinische werk als PA was soms uitdagend. Tegelijkertijd maakte juist die combinatie het traject voor haar waardevol. De onderzoeksvragen kwamen rechtstreeks voort uit de dagelijkse praktijk en de resultaten konden vervolgens weer naar die praktijk worden vertaald.

Een promotietraject vraagt volgens Marloes veel tijd en energie. Daarom vindt ze het belangrijk dat er een goede balans is tussen wat je erin stopt en wat je ervoor terugkrijgt: werkplezier, nieuwe kennis en uiteindelijk ook resultaten.

Aan PA’s die zelf promotieonderzoek doen of dat overwegen, adviseert Marloes om voldoende tijd te reserveren voor aanvullende scholing” De basis die je tijdens de PA-opleiding meekrijgt, geeft je voldoende bagage om wetenschappelijke literatuur kritisch te lezen, maar niet voldoende kennis om zelfstandig studies op te zetten en uit te voeren. Mijn advies is daarom om voldoende ruimte binnen je researchtijd te reserveren voor aanvullende scholing, bijvoorbeeld via een universiteit of een landelijke of Europese beroepsvereniging. Je begeleidingsteam kan je waarschijnlijk goed adviseren over welke scholing bij jou als persoon én bij je onderzoek past. Zelf heb ik bijvoorbeeld cursussen gevolgd in scientific writing, statistiek en programmeren in R.’

En misschien wel haar belangrijkste tip: accepteer dat onderzoek zelden precies verloopt zoals je vooraf hebt bedacht. Marloes: ‘Inclusie kan anders lopen dan gepland, resultaten kunnen anders zijn dan verwacht en een artikel wordt niet altijd direct geaccepteerd. Dat zijn op het moment zelf tegenvallers. Maar juist van die ervaringen leer je vaak veel – en na verloop van tijd kun je er soms zelfs weer om glimlachen of grinniken.’

Bekijk hier het proefschrift.