Lieve Vera,

Even een reality check: we hebben net onze mondelinge oefentoets farmacologie achter de rug. En als ik er zo over nadenk, is het eigenlijk bijna niet te geloven dat we nog maar een maand verwijderd zijn van ons laatste tentamen van dit schooljaar. Natuurlijk betekent dat niet dat alles al klaar is. Er wacht nog 360-gradenfeedback, EPA’s en leerdoelen waarvoor ik feedback blijf verzamelen, maar toch voelt het als een mijlpaal. Even geen lessen, geen onderwijsdagen en geen stages. Even ruimte om op adem te komen. 

Al is dat voor mij ook maar gedeeltelijk waar. Ik heb er namelijk voor gekozen om in de zomer stage te lopen op de afdeling neurologie. Ik ga mij na het laatste tentamen alvast verdiepen in onderwerpen waar we nog geen onderwijs over hebben gehad. Het is een uitdaging en ook een kans om mij op een andere manier te ontwikkelen, weg van de ‘veilige onderwijsdagen en voorbereidingsopdrachten’, maar het diepe in en de stof mij op een andere manier eigen maken. Bovendien levert het me in de winter meer tijd op mijn eigen afdeling Longgeneeskunde op. Daar kijk ik ook erg naar uit, omdat ik verwacht in die periode nog meer verdieping en wederom een steile leercurve te laten zien. 

Over stage gesproken: ik vind ze ontzettend leuk, maar ook behoorlijk intensief. Ervaar jij dit ook? Je leert voortdurend nieuwe dingen, probeert te laten zien dat je proactief bent, een lerende houding hebt en begrijpt waarom je doet wat je doet. Het vraagt veel energie om steeds opnieuw je plek te vinden binnen een nieuw team en een nieuwe afdeling. Ik mag dan van geluk spreken dat ik de stages in mijn eigen ziekenhuis kan lopen. Juist daarom kijk ik uit om weer een langere periode op mijn eigen afdeling te werken. Terug naar het vertrouwde team, mijn warme bad. Een plek waar ik zowel kan ontspannen als groeien. Waar ik mezelf verder kan ontwikkelen binnen deze vertrouwde omgeving en tevens ook de plek op adem te komen.

Thuis draait het ook om balans. Het voelt gelukkig niet balanceren op een dun koord, maar eerder als staan op een stevig en veilig touw. Mijn man staat altijd klaar voor mij en voor Jens en geeft mij alle ruimte om te leren en mezelf te ontwikkelen. Afgelopen week vierden we Jens zijn eerste verjaardag, ook dat was weer een moment waarop de tijd ineens tastbaar wordt. Een moment waarop je beseft hoe snel alles gaat. Juist door het moederschap heb ik geleerd om soms anders naar dingen te kijken. Wanneer Jens slecht slaapt of thuis meer aandacht nodig is, accepteer ik het dat ik minder voor de opleiding kan doen en dus niet alles kan voorbereiden zoals ik dat graag wil. Dit vond ik in het begin lastig, niet altijd alles eruit kunnen halen wat erin zit. Ik heb wel geleerd dat goed soms gewoon genoeg is.

Onlangs heb ik ook gekozen om de geplande 1/4^e triathlon voor dit jaar over te slaan. Ik kom niet toe aan het onderdeel zwemmen en het fietsen gaat ook matig. Het is niet dat ik geen ruimte krijg, maar om balans te houden is het lekker om dit te laten varen. Het hardlopen kan en zal ik niet loslaten, dat geeft mij veel ontspanning en is veel makkelijker te organiseren. Ik loop in de avond nadat ik gestudeerd heb, of in het weekend een rondje. Heerlijke ontspanning.

Als ik het zo over balans heb, dan moet ik ook wel de balans opmaken van afgelopen jaar. Soms kan ik niet geloven dat ik zo erg gegroeid ben. Ik denk dan terug aan het begin van de opleiding en de stappen van onbewust onbekwaam, naar bewust onbekwaam en uiteindelijk bewust bekwaam. Ik merk dat sommige dingen bewust en met vertrouwen gaan, en mijn blik breder is geworden en mijn professionele identiteit steeds meer vorm krijgt. Ervaar jij dit ook?

Nog even de laatste loodjes voor dit schooljaar en dan heerlijk vakantie. Nou ja vakantie … Geen lesdagen en wat meer ruimte om adem te halen. Zet hem op!

Liefs,

Susette

Lees de voorgaande brieven bij Briefwisseling.